منشا خانه های متحرک را می توان در دهه 1950 در ایالات متحده جستجو کرد، زمانی که آنها در ابتدا برای کمپینگ و اقامت موقت استفاده می شدند. خانه های متحرک اولیه را تریلرهای مسافرتی می نامیدند که اغلب برای کمپینگ مورد استفاده قرار می گرفتند و به دلیل جابجایی خود محبوب بودند. این خانه ها در ابتدا عمدتاً به افرادی فروخته می شد که نیاز به جابجایی نامنظم داشتند، مانند گله داران و کارگران مهاجر.
با گذشت زمان، طراحی و استفاده از خانه های متحرک به تدریج متنوع شده است. در دهه 1960، خانه های متحرک در اروپا رایج شد و در کشورهای توسعه یافته مانند کانادا و ژاپن در دهه 1970 توسعه یافت. در دهه 1960، خانه های متحرک عمدتاً برای مسکن موقت وارد بازار چین شد و سپس به تدریج در دفاتر، غرفه های نگهبانی، انبارها و مکان های دیگر اعمال شد.
طراحی خانه‌های متحرک مدرن با الهام از مفهوم کپسول‌های فضایی، با هدف دستیابی به چیدمان عملکردی کارآمد در یک فضای محدود و پاسخگویی به نیازهای سناریوهای خاص مانند اقامت موقت در مناطق دورافتاده و اسکان برای ماجراجویی در فضای باز، طراحی شده است. با پیشرفت تکنولوژی و پیگیری مردم برای تنوع مسکونی، خانه های متحرک به تدریج در معرض دید عموم قرار گرفته اند.
